16 آذر من هنوز به دنیا نیومده بودم. پدرم هم هنوز به دنیا نیومده بود. تو کتابهای درسی هم چیز زیادی در مورد 16 آذر ننوشتن. اما این روز، روزیه که همه ماهایی که یک دوره دانشجو بودیم در موردش می دونیم. واقعا چه اتفاقی افتاد؟
دانشجو یکی از شریفترین افراد همه جوامعه چون هنوز جوون و پر انرژیه و آرمان و عقیده ای که داره رو با محافظه کاری و ترس زیر پا نمی گذاره. دانشجو به خاطر طبیعتی که داره یا به خاطر منافعی که نداره ساکت شدنی نیست. اصلا شاید منفعت دانشجو تو ساکت نشدنشه! اینکه اگه دانشجو ساکت بشه، میشه بقیه رو هم با تهدید و تطمیع ساکت کرد، حقیقت تلخیه که خیلی آزار دهندست.پنجاه و چند سال پیش عده ای از دانشجوها برای اولین بار به وضع موجود به طور علنی اعتراض کردن و جنبش دانشجویی ایران رو شروع کردن. سه نفر از اونا جونشون رو بر سر راه عقیده و آرمانشون گذاشتن و 16 آذر شد روز دانشجو. اما در طول این همه سال خیلی از دانشجوها جونشون رو فدای کشورشون کردن. برای آزادی ، برای آّبادنی کشور و تحقق آرمان هاشون تلاش کردن و به همه ثابت کردن که:
"دانشجو می میرد، ذلت نمی پذیرد"
شاید بهتر باشه برای اینکه این تلاشها رو ارج بگذاریم و خونهای ریخته شده رو گرامی بداریم تعداد بیشتری از این روزها و سالها رو به اسم دانشجو مزین کنیم که تا شاید دیگه یادمون نره قبل از ما چه اتفاقاتی افتاده.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر